Transcript "De media moeten verder dan: Wow, transgenders!"

Shay: Welkom bij de podcast #ToenIkMijZag van WOMEN Inc. In september, de Maand van de Beeldvorming, vertellen we verhalen van mensen die zich soms moeilijk kunnen herkennen in de mensen in de media. Door een gebrek aan diversiteit in de beelden om ons heen is dat voor de één namelijk makkelijker dan voor de ander.

Ik ben heel blij met de twee gasten die ik op dit moment tegenover mij heb zitten, namelijk Micha Meinderts en Chris Rijksen. Twee trans mannen zijn dagelijks bezig met de representatie van transgender personen. Micha werkt als vertaler en is schrijver van romans. Zijn boek ‘Aldus Sybren’ gaat over het leven van een homoseksuele trans man die zijn draai probeert te vinden in het nieuwe leven. Daarnaast is Micha aangesloten bij het project Trans in Beeld, een project dat bijdraagt aan positieve representatie van transgender personen in de media. Micha zit links tegenover mij, weet je dat ook. En rechts tegenover mij: Chris, fotograaf, kunstenaar maar met name video- en documentairemaker. Samen met zijn collega’s Bart en Jonah heeft hij het productiebedrijf de Transketeers opgericht. De Transketeers maken zowel video’s voor hun YouTube-kanaal als documentaires waarin positieve representatie van transgender personen centraal staat.

Jongens, mannen, dat is een hele mond vol. Transketeers, even daarbij beginnen. Spreek ik het goed uit?

Chris: Ja, het is een soort grapje tussen musketiers, want we zijn met z’n drieën, en dat we alle drie transgender zijn. Een soort van lollige manier om in een keer te vertellen wat we doen, namelijk: we strijden voor positieve zichtbaarheid maar we zijn nemen onszelf ook niet zo serieus. We zijn altijd met zijn drieën, ook niet helemaal waar, maar om gewoon een eigen naam te hebben. Ik spring er maar gelijk in, bijvoorbeeld Maxim Februari, die had in Zomergasten ook het stukje van ‘Transgender is een beroep’. Nou, dat hebben we nu in ieder geval getackeld, want we zijn Transketeers.

Shay: Oke, om even bij het begin te beginnen: Maand van de Beeldvorming, #ToenIkMijZag. Met andere woorden: als we teruggaan naar het eerste moment dat je herkenning zag in een ander als het gaat om wie jij bent als persoon, wanneer was dat? Micha, wanneer was dat voor jou?

Micha: Voor mij moet dat moment nog steeds komen eigenlijk. Ik zie wel steeds meer mensen die meer op mij lijken maar uiteindelijk is toch iedereen uniek en verwachten dat ik iemand terug zie in de media die echt op mij lijkt is een pipe dream denk ik. Het aandeel trans mannen in de media is sowieso vrij klein, denk ik. En als ze dan een keer op komen draven, zijn het meestal heteroseksuele trans mannen om eigenlijk toch maar zo dicht mogelijk bij het ideaalbeeld van de man te blijven. Dus ja, voordat ik überhaupt wist dat er ook homoseksuele trans mannen bestonden, was ik al ruim twee jaar in transitie. Het moment dat ik wist dat er überhaupt trans mannen bestonden, heeft veel langer geduurd dan dat ik dacht van ‘dit is iets wat ik kan zijn’. Ik weet nog dat ik in mijn tienerjaren alleen maar trans vrouwen had gezien dus het klikte gewoon niet. Ik wist niet dat er ook mensen waren zoals ik.

Shay: Ik hoor je ook ergens zeggen zojuist van ‘nou, ik heb mezelf nog niet in iemand teruggezien’ maar tegelijkertijd hoor ik je ook zeggen dat je überhaupt niet denkt dat dat nodig of mogelijk is voor jou?

Micha: Op dit moment heb ik het niet echt meer nodig, want ik weet best wel dat ik niet de enige ben in wat dan ook. Misschien is de combinatie van al die dingetjes die mij mij maken uniek maar ik weet ook wel dat ik niet de enige ben die dit en de enige ben die dat. Dus wat dat betreft heb ik het niet meer nodig maar, vooral toen ik net begon met mijn transitie, heb ik wel beelden nodig gehad om te weten wat het kon worden, wat de mogelijkheden waren. En ik had van anderen de woorden nodig om dat te leren beschrijven want de enige woorden die ik had, kwamen uit de cisgendermedia en die zijn redelijk genuanceerd en beperkt.

Shay: Oke, je gooit gelijk even een term eruit. Cisgendermedia?

Micha: Cisgender is het tegenovergestelde van transgender. Dus als je je identificeert met het geslacht dat je bij je geboorte is toegewezen. Dus eigenlijk het gros van de mensheid.

Shay: Dus ik ben een cisgender vrouw. Zeg ik dat goed?

Micha: Ja, dat denk ik ja. Ik kan niet in je hoofd kijken maar…

Shay: Oke duidelijk. Nou laten we het vandaag niet over mijn seksualiteit hebben.

Micha: Genderidentiteit!

Shay: Ja. Dat is trouwens ook echt zo’n ding: mensen gooien gender en seksualiteit ontzettend vaak door elkaar. Daar gaan we het zometeen nog even over hebben.

Ik zag je al vrij hard mee schudden, ja schudden, op het moment dat Micha het had over zijn journey als het gaat over zijn #ToenIkMijZag. Chris, wanneer heb jij een beeld gezien waarin jij jezelf herkende?

Chris: Ja, dat is een super moeilijke vraag. Aan de ene kant had ik als jong kind en puber wel mensen waar ik tegenop keek, verhalen die ik interessant vond en muzikanten die ik geweldig vond, maar ik had niet de illusie dat ik Prince was ofzo. Dat was niet zo’n soort ‘ToenIkMijZag-gevoel’. Dus ik denk dat ook ik dat gevoel niet heb gehad dat er iemand was zoals ik. Ik had een meisje in mijn klas, een trans vrouw. Ik ken haar vanaf dat ik twaalf was. Ik dacht vooral op dat moment ‘ja, de wereld is ingedeeld in jongens en meisjes, mannen en vrouwen. Mensen vinden dat super belangrijk. Ik vind het stom. Jullie bekijken het allemaal. Ik ga hier niet aan mee doen’. Dat ging best lang goed. Als meisje die jongensdingen doet, kan dat eigenlijk best wel. Ook in mijn gezin, op de school waar ik op zat en met mijn vrienden ging dat allemaal heel goed. Pas op mijn negentiende dacht ik ‘wow over twintig jaar ben ik een vrouw van negenendertig. Dat klopt niet!’.

Shay: Het is interessant wat je zegt. Want je was je dus wel al op vroege leeftijd bewust van het feit ‘de boxjes waar iedereen aan meedoet, daar wil ik niet aan meedoen’ maar op dat moment was het voor jou nog niet duidelijk dat je in het verkeerde lichaam zat. Zeg ik dat dan goed?

Chris: Nou, het voelde niet alsof ik in het verkeerde lichaam zat. Ik heb ook niet opeens mijn hoofd afgeschroefd en het op een ander lichaam geplakt. Ik zou dat anders verwoorden.

Shay: Hoe zou je het dan verwoorden?

Chris: Ik heb nu het gevoel dat mijn lichaam echt past bij wie ik ben en dat lichaam toen een beetje een slecht zittende jas was. Die heb ik me nu meer eigen gemaakt, ook met medische hulp. Dat ik daar in mijn tienerjaren niet de taal voor had, niet iemand in mijn omgeving had die zei ‘er bestaat iemand zoals jij’. De keren dat het erover ging, was het van ‘oh dan moet je super ongelukkig zijn en echt heel erg heftige gevoelens hebben, willen we bij jou ook gaan kijken of transgender misschien iets is wat jij bent’.

Shay: En dat is niet iets wat jij vanaf jonge leeftijd dus had?

Chris: Naja, ik heb me vanaf jonge leeftijd enorm geïdentificeerd als jongen met kort haar en allerlei jongensdingen doen maar ik was gewoon veel te blij.

Shay: Haha “Je was gewoon veel te blij.” Oke. Als het gaat om je zichtbaarheid. Volgens mij is voor een grote groep mensen de zichtbaarheid gekomen door het programma ‘Hij is een Zij’ bijvoorbeeld. Ik ken zelfs een aantal vrienden van mij waarvoor het de eerste keer was dat ze van ‘transgender’ hoorden en dat ze hoorden van wat dat inhoud. Wat vonden jullie van dat programma?

Micha: Het eerste seizoen was baanbrekend, wat mij betreft, omdat het voor het eerst was dat er transseksuelen in hun reis werden gevolgd. Daarvoor was het of een eenmalig interview of een shockdoc of wat dan ook. Maar dat was meerdere afleveringen waarbij je mensen echt kon leren kennen. Het eerste seizoen was redelijk divers qua leeftijden en seksualiteit en dergelijke. Het tweede, derde en vierde seizoen was eigenlijk herhaling van het eerste seizoen. Er wordt elk anderhalf jaar á twee jaar een nieuw seizoen gemaakt en ze blijven teruggrijpen op ‘kijk, we zijn heel ongelukkig, dan gaan we in transitie, dat is soms heel lastig maar uiteindelijk komen we er uit en zijn we helemaal happy en gaan we ons leven leven’. Het is een heel erg veilig narratief. In het begin hadden we die nodig. Ik ken ook zat mensen die zeggen van ‘oh ja, toen wist ik wie ik wie was of wat ik wilde of wat ik kon’. Maar nu zijn we zover dat er veel meer representatie is: mensen kunnen zich op veel manieren, nog niet genoeg, maar op veel meer manieren terugvinden in de media en realiseren zich wie ze zijn.

Shay: Even een vraagje tussendoor hoor. Want je hebt het over ‘het eerste seizoen was baanbrekend’ en daarna verviel het in herhaling. “Ik voel me kut. Ik ga in transitie. Nu ben ik oké.” Maar wat miste jij dan?

Micha: Ik miste de reflectie van de ontwikkeling die we hebben meegemaakt als gemeenschap in de afgelopen vijf à zes jaar. Waarbij de nadruk veel meer is op het ‘mens zijn’ achter de transitie. Die medische ingrepen kennen we nu wel. Het is veel interessanter en belangrijker om te laten zien hoe je dan je leven inricht. Waar je nog tegenaan kunt lopen maar ook gewoon het menselijke achter de transgender persoon. Het wordt toch heel erg teruggebracht naar die transitie en wat eromheen zit maar dan niet de rest van iemands identiteit.

Shay: Maar is dat.. want ik moet heel eerlijk zijn. Het eerste seizoen was voor mij van ‘wow, wat een heftige verhalen’, als het ware. En ergens snap ik ook wel, en misschien is dat heel erg fout, maar dat ze constant hetzelfde laten zien omdat dat is waar mensen het meeste vraag naar hebben.

Chris: Die metamorfose, echt, dat is super spannend. Ik maak zelf verhalen met woord en met beeld. Metamorfose is een van de geweldigste dingen om te vertellen, om te zien en van onblij naar blij: dat is amazing! Dat lichaam dat verandert, daar zit ook heel veel in. Weet je, mensen die tatoeages hebben, daar wordt ook aangezeten. Zo’n lichaam dat je verandert is een soort collectief iets. Wat heel gek is. Ik weet niet precies wat het is maar dat raakt iets in mensen waardoor ze iets hebben van ‘oh spannend!’. Dat verhaal van Micha herken ik. Dat eerste seizoen was voor veel mensen inderdaad baanbrekend. Maar wat ik heel jammer vind bij ‘Hij is een Zij’ is dat het heel erg focust op de transitie. En dat het dus alleen maar over de piemel van Arjon ging bijvoorbeeld en niet over hem. Het ging wel een beetje over hem, z’n vriendin en zijn emotionele proces maar het ging veel meer over ‘oh wat spannend’ en ‘wat een fenomeen’ en er zit een ballon onder je huid. Dan denk ik van ‘die jongen heeft niet die keuze’. Er wordt van buitenaf gezegd van ‘goh, wat spannend dat die mensen dit doen’. En daarmee word je zo weggezet. Ik heb talloze gesprekken gehad die dan binnen vijf seconden gaan over ‘heb je een piemel?’. Terwijl ik gewoon een connectie met iemand wil hebben door ‘wat vinden we leuk?’ of ‘wat vinden we interessant?’. Dat iemand wegzetten als ‘de ander’, daar heeft ‘Hij is een Zij’ zeker in het eerste seizoen geen goed aan gedaan. Door dat leuke programma ‘Hij is een Zij’, zijn Bart, Jonah en ik bij elkaar gekomen. Er was een soort moment van ‘er zijn nu momenten in de media rondom transgender personen, er worden meer verhalen vertelt, we zijn voorbij Kelly van der Veer, maar we hebben nog steeds Arie Boomsma nodig. Zullen we het anders zelf doen? Bart is regisseur, ik kan dingen met camera’s, Jonah is producent. Laten wij zelf iets gaan maken dat we graag hadden gezien toen we dertien waren. Laten wij een goede serie documentaires maken over hoe divers transgender personen nou zijn. Dus een verhaal van een negentienjarige jongen met een Libanees Nederlandse achtergrond, een verhaal van een vijfenvijftig jarige Limburgse vrouw met haar vrouw en twee kinderen en als HR-professional ergens werkt. Juist voorbij dat transitie verhaal. Juist over de mens en over ‘wat drijft je als mens?’ en ‘hoe is je leven?’. Om dat te laten zien. Dat hebben we gemaakt in iets meer dan een half jaar tijd. Toen gingen we dat laten zien. Iin dat proces kwamen ze telkens erachter dat wij ook transgender zijn. Dat op een gegeven moment het publiek of de mensen bij wie we fondsen gingen aanvragen erachter kwamen van ‘Oh maar jullie zijn ook transgender. En heb je dan een vriendin? En hoe zit dat met dit en dat?’. Ineens krijg je alle vragen. Dan zit je gewoon bij een fonds. ‘Hallo, ik zit hier voor een project. Ik ben een maker. Dit gaat over mijn privéleven. Het is niet de eerste keer maar, men, back off! Wees professioneel.’ Tegelijkertijd ben je natuurlijk in een gekke afhankelijkheidspositie. Toen zijn we ook die vragen om gaan zetten naar het ons eigen maken. We zijn de Naked Truth begonnen als serie waar we in hele korte filmpjes al die vragen die telkens terugkwamen…

Shay: Niet alleen korte filmpjes. Jullie zitten daar met ontbloot bovenlijf. Dus je wil ook wel iets.

Chris: Ja, het is een beetje een grapje. Het eerste seizoen is midden in de zomer opgenomen. We hadden zoiets van finally kan iedereen zijn shirt uit zonder dat iemand daar iets van vindt. Tegelijkertijd heb je natuurlijk het hemd van het lijf-gezegde en, ja, ik heb gewoon twee strepen op mijn borst. Heel veel mensen weten niet wat dat betekent maar als er dan een visuele signifier is van dat ik een medische transitie ben ondergaan, zijn het die twee littekens op mijn borst. Dat ontblote bovenlijf geeft ook een soort van commitment aan voor mij van ‘Hoor eens, ik ben serieus. Ik ga geen grapjes met je maken. Ik wil echt wel je vragen beantwoorden. Ik stel mij open. Ik geef mij bloot. Ik ben serieus en ik neem je serieus. Maar wel on my terms.’ Ik heb zelf de regie. Ik edit en het staat op mijn YouTube-kanaal. En dat is denk ook wel de kracht ervan.

Shay: Laten we even luisteren naar een klein stukje van de Naked Truth van de Transketeers om een beeld te krijgen.

audio Transketeers
“Als je trans man bent en je valt op jongens, ben je dan homo of hetero?”
– “Als je trans man bent en je bent met twee jongens. Dan heb je volgens mij met twee jongens een relatie en dat zou ik vaak ‘homo’ noemen.”
“Dan ben je homo?”
– “Ja, als je je als man identificeert en je valt op mannen dan ben je denk ik homo.”
“Heh, daar heb je de hokjes weer. Ik denk dat jij als je trans man bent en jij valt op een jongen. Dan ben je vooral wat jij vindt wat je bent.”
– “Er zijn verhalen van uit Amerika bijvoorbeeld van toen het homohuwelijk nog niet gelegaliseerd was dat een trans man en een cis man een relatie hadden, daarmee een heterorelatie waren en dus konden trouwen. Ondanks dat ze in werkelijkheid een homorelatie waren, in plaats van op papier, en dus illegaal.”
“Ik geloof heel erg in de kracht van je eigen genderidentiteit en daarbij ook de kracht van je eigen seksuele identiteit. Dat jij daarover beschikt. En dat als jij zegt dat jij homo bent, dat ik jou dan geloof.”

Shay: Hey Micha, jij hebt net een hele review gegeven als het gaat om ‘Hij is een Zij’, maar nu hebben we de maker van de Naked Truth hier zitten en ik weet dat jij er ook naar kijkt. Laten we doen of dat Chris er niet bij is. Wat vind je ervan?

Micha: Ja, het is broodnodig. Ik heb niet alle afleveringen gezien maar als ik kijk naar het begin tot nu naar hoe ze gegroeid zijn, ook in hun onderwerpen, de benaderingen, de nuance. Ik denk dat de nuance heel belangrijk is. De verschillende verhalen die verteld worden. We moeten af van het standaard narratief dat we heel veel in de mainstream cis media zien, waar veel te veel over ons gepraat wordt en te weinig door ons. Wat dat betreft vind ik dat de Transketeers een veel groter platform moeten krijgen, niet alleen op YouTube maar ook gewoon op NPO3.

Shay: Maar je weet hoe de media werkt he? Er kunnen alleen mensen aan tafel zitten die bekend genoeg zijn om over het onderwerp te kunnen vertellen dus de vraag is: ‘Heb je dan liever dat ze het er niet over hebben of dat ze dan Arie Boomsma vragen, die de kenner is van ‘Hij is een Zij’ en daardoor, tussen aanhalingstekens, een transgenderspecialist is?’.

Chris: We zaten met de Transketeers nog niet zo lang geleden bij Pauw zonder het over heftige, nieuwsachtige dingen te hebben. Gewoon van ‘Wat is nou het belang van meer diversiteit en representatie?’ en ‘Wat is nou het belang van iets verder kijken dan ‘Wow, transgenders.’?’. Ik denk dat dat ook een soort switch is die er in medialand moet komen van ‘we gaan niet meer mensen uitnodigen omdat ze transgender zijn maar juist omdat ze het over iets anders kunnen hebben of kunnen reflecteren erop’.

Shay: Maar even antwoord op mijn vraag, advocaat van de duivel, wat heb je dan liever?

Micha: Als ik terugkijk naar toen Mik en Freddie ooit bij Matthijs van Nieuwkerk zaten, die zich absoluut niet had ingelezen, dan heb ik het liever niet. Dan zoeken we wel naar een platform waar we wel juiste representatie hebben. Er zijn niet veel trans mensen. Veel mensen kennen transgender personen alleen maar uit de media. Als dit steeds opnieuw hun beeld bevestigd, dan heb ik liever geen beeld dan een verkeerd beeld.

Shay: Chris, jij ook?

Chris: Ik denk dat er een derde weg is. Ik heb dat fragment met Mik en Freddie laatst nog gezien en daar leer ik als maker heel veel van, al is het alleen al omdat ze allebei onder de achttien zijn.

Shay: Even voor de mensen die het niet mee hebben gekregen?

Chris: Dit is wel echt heel lang geleden. Mik en Freddie zijn twee trans mannen, jongens op dat moment, van 15 en 17. Dat is gewoon leuk. Zij zijn gewoon heel cute. Die zitten aan tafel en dan hebben ze het een beetje over ‘vind je het nu spannend om in een jongens puberteit terecht te komen?’. En dat is best wel een aardig gesprek maar het is niet een gelijkwaardig gesprek. Het is niet een geïnformeerd gesprek. Het is een soort gesprek dat je met je neefje hebt. Ik denk dat je als programmamaker gewoon net wat meer je huiswerk moet doen. Die redacteur die we bij Pauw hebben gesproken, echt enorm intensief hebben gesproken, die heeft keurig haar huiswerk gedaan en dat aan Jeroen Pauw doorgegeven. Die heeft dat tot zich genomen en die heeft een heel netjes interview gedaan. Wat ik denk is dat je als programmamaker daar net iets meer je best moet doen. Ik denk dat representatie ingewikkeld blijft, zeker als het over een kleine groep mensen gaat, en je bent er als enige persoon dan word je opeens de vertegenwoordiger van die personen. Dat kan je niet eisen van iemand en iemand is niet iedereen. Dat is gewoon ingewikkeld, maar dat is wel waar we mee zitten. Door zo’n redactie, door zo’n host, door iemand kan daar context voor geboden worden. Maar dat moet iemand dan wel doen.

Shay: Ze moeten eigenlijk gewoon zorgvuldiger met deze onderwerpen omgaan.

Micha: Naja, dat is een deel van mijn werk bij TNN, Transgender Netwerk Nederland, project Trans en Beeld. Het project probeert te bevorderen dat media en dan voornamelijk redacties van tijdschriften, beeld of radio, zich meer bewust zijn van wat we nog meer te bieden hebben dan alleen maar operaties en hormonen en op welke manier je dan mensen in beeld gaat brengen en welke woorden je daarvoor gaat gebruiken. Dan gaan we met een groepje langs op redacties bijvoorbeeld, om is flink te bomen over ‘Kijk, als jullie een artikel willen maken over sport dan is het ook heel interessant om trans personen uit te nodigen om daarover te komen praten want we hebben toch een uniek perspectief over heel veel dingen omdat hoe gender door de maatschappij gezien wordt, doordringt tot de alleruiterste gaatjes van hoe je gezien wordt. Dus we hebben allemaal iets wat anders is en wat een interessant beeld kan opleveren zonder dat we hoeven te vertellen hoe oud we waren toen we het wisten en hoeveel operaties we hebben gehad.

Shay: Eigenlijk, als je het zo zegt is het te gek voor woorden dat er wordt geredeneerd: Shay, een zwarte vrouw, kan alleen maar praten over discriminatie en racisme en daar houdt het mee op. Micha en Chris, transgender, kunnen alleen maar praten over hun transitie. Is te belachelijk voor woorden!

Micha: Ja ik heb ook veel te zeggen over videogames en over in Amerika wonen en over katten.

Chris: Dit is een soort emancipatieverhaal, wat je natuurlijk telkens terug ziet komen. Bij vrouwen is dat ook nog heel lang zo geweest. En dat is echt niet lang geleden.

Shay: Ik ben heel erg benieuwd; toen ik op het moment dat ik aan het voorbereiden was op dit gesprek met jullie, van ow maar wie ken ik eigenlijk als het komt op de trans mannen of vrouwen waar ik op een of andere manier inspiratie uithaal, ga zo maar door. Toen dacht ik, ik kan er maar op eentje komen dat is Laverne Cox, een actrice die speelt in Orange is the New Black. En toen dacht ik: dat is echt te weinig.

Micha: Toen ik net begon, of na ging denken over transitie, ik woonde destijds in Amerika, de enige bekende trans man was Buck Angel, dat was een pornoacteur. Dus ja voor iemand die ook begon te ontdekken dat die aseksueel is, was dat nu niet bepaald het idee van dat is iemand die ik wil worden.

Shay: Een aseksuele pornoacteur?

Micha: Nee ik.

Shay: Ow jij, ik was even helemaal in de war.

Micha: Dus dat was niet bepaald iets waar ik mij mee kon identificeren. Toen kwam de zoon van Cher uit de kast, Chaz Bono. Dus dat was ook, maar dat werd toen heel erg op hoe die veranderde en hoe Cher daarop reageerde. Maar wat hij verder nog deed, dat werd niet bekend. Ik heb hem nog een paar keer zien opduiken in films en series en dergelijke. Maar dat was ook na vele jaren pas weer. En Balian Buschbaum, een Duitse atleet en dat was het. En nog steeds wat Nederlanders betreft wel schaars, alleen Maxim Februari en Alex Bakker, Mounir Samuel is ook redelijk bekend. Maar juist misschien omdat trans mannen veel sneller als een conventionele man eruit gaan zien door de hormonen, zullen ze misschien ook sneller denken van ow maar dan ga ik gewoon onder in de maatschappij en wil ik ook niet zichtbaar zijn als trans man. Dat is een aanname van me ik weet niet of dat echt zo is. Maar feit blijft dat er vrij weinig voorbeelden zijn in de media en dat zelfs als die er wel zijn. Er staat op de kaft van mijn boek dat het een autobiografische roman is. En nog steeds leggen mensen die link niet, omdat ik blijkbaar niet voldoe aan het beeld dat zij hebben wat een trans man hoort te zijn. Het is leuk al die jongens die net een jaar in hun hormonen zijn, maar na 5 jaar herken je die echt niet meer terug. Dus als het heersende beeld is, elke trans man ziet eruit als een puberjongen. Dat blijft hij de rest van zijn leven doen, dan snap ik wel dat mensen mij niet perse als een trans man zien.

Shay: Ben jij daar dan juist blij mee?

Micha: Nou ja, wat Chris eerder al zei, het geeft me een bepaald soort vrijheid. Het is een privilege, en die gebruik ik om mijn dagelijks leven te leven maar ik weet ook dat een hele hoop mensen zijn die nooit zichtbaar kunnen zijn. Ik kan kiezen of ik uit de kast kom of niet. Er zijn mensen die dat gewoon nooit kunnen, omdat ze in een te gevaarlijke situatie leven. Dus ik kies ervoor om deels zichtbaar te zijn, zodat andere mensen dat niet hoeven.

Chris: Dat is inderdaad ook een beetje wat we met het ‘Naked Truth’ hebben geprobeerd. Er zit hier namelijk ook onder van ‘Kunnen we nou al die vragen en ongemakkelijkheden opvangen voor die ene trans man die je in de sportschool ontmoet?’. Waarvan je inderdaad alles wil weten en dat diegene dan zegt: ‘Je kan dat ook googlen. Er zijn 3 jongens op Facebook en die hebben dat voor je beantwoord.’ Ik ben ook zichtbaar zodat andere mensen dat niet hoeven te doen. Dat is inderdaad een keuze, als ik mijn mond houd en mensen mij niet googlen dan is er niks aan de hand. En dat hele verhaal is het fijn dat mensen je niet herkennen als trans man: Ja het is fijn, want dan mag ik zelf invullen wie ik ben. Maar het probleem zit er ook in dat het transgender doet dus afbreuk aan wie jij bent en dat is echt dus super vervelend. Want dat betekent dus dat je dat niet zelf mag invullen, want je bent al iemand.

Shay: Het wordt tijd om de podcast af te ronden, maar wat ik me nog wel afvraag dan Chris. Want na het begin van het gesprek hadden we het over dat mensen toch uitgaan van een bepaalde norm. Want daar vind je herkenning in, dat is hetgeen dat je begrijpt en dergelijke. En ik hoor je verhaal en het raakt mij zelfs. Ik raak er emotioneel van, dat ik denk van het is niet normaal moeilijk om een besef te kunnen creëren van wat het is dat jij dan op dagelijkse basis hebt meegemaakt. Maar als niet-transgender-zijnde, ik, en wel zo een normbreinhebbende, is het wel heel erg moeilijk om op de juiste manier te kunnen bewegen en de juiste dingen te kunnen zeggen en de juiste vragen te kunnen stellen. Heb jij, dit is een hele lange vraag, maar heb jij ergens wel een vangnet als het ware om dat te kunnen filteren voor mij of voor andere mensen die je gekwetst hebben met hetgeen dat ze hebben gezegd?

Chris: Ja natuurlijk. Ik heb een vrij zorgeloos leven en wat heel erg helpt, ik weet niet of ik daar alleen in ben. Maar met Bart en Jo, hebben wij alledrie, min of meer dezelfde ervaringen doorlopen en we maken daar best wel grapjes over. Omdat je dat weet van elkaar en omdat je die dingen herkent kan je er ook iets mee. En kan je het dus ook belachelijk maken. En soms dan kun je dus ook inderdaad ook even bellen, er gebeurde net iets en dat was kut. En elkaar helpen en steunen daarin. En die ongemakkelijke interacties horen bij het leven. Daar ben ik wel een beetje van overtuigd. Ik probeer met wat ik doe, met de Transketeers, daar de standaard wat te verhogen, voor omgaan met transgender personen. En inderdaad verder te kijken naar wie is de mens en hoe gaat dat dan? En echt naar de mens kijken. Verder ook gewoon echt lol hebben. Dat maakt heel veel goed.

Shay: Nog een vraag, de allerlaatste. Micha jij hebt hem al beantwoord. Dus ik kijk naar jou Chris. Als het gaat om boeken, podcasts, social media, mensen, wie moeten wij dan volgen behalve de Transketeers om meer te weten te komen over de wereld van de trans mannen en ook trans vrouwen?

Chris: Wij doen het zelf, en in het Engels is er vrij veel. Je hebt een clubje mensen die doet ‘My Genderation’ op YouTube. Dat zijn ook een stel trans mannen, non-binaire personen, die veel goede interviews en documentaires maakt over wie zijn deze mensen, wat doen ze, wat drijft hen. YouTube is geweldig, je kan gewoon zelf alles uploaden en gaan. Er is natuurlijk een iemand op Instagram en ook een goede vriendin van mij: Olave, die geweldige dingen maakt op Olave Talks. Zij neemt je mee in alle intersectionaliteit van gender, queer, transfemme, persoon van kleur, Burundi, Nederlands, ze woont nu in Brussel volgens mij. Het is altijd interessant en welbespraakt. Dus als je nog tijd hebt en oren: luister!

Shay: Mannen dank je wel voor jullie openhartigheid en ik vind het heel erg bijzonder om tegenover twee mensen te zitten die ik niet ken, maar die wel zoveel over zichzelf durven te vertellen en durven te geven. Dus dank jullie wel daarvoor. Ik weet ook zeker dat ik dit ook mag zeggen namens onze luisteraars. Dus nogmaals Micha Meijnderts, Chris Rijksen, dank jullie wel voor jullie tijd.

Tof dat jullie hebben geluisterd naar deze aflevering van de podcast #ToenIkMijZag. We zullen alle links in de shownotes publiceren en vergeet vooral niet de vorige twee afleveringen te beluisteren en deel ook jouw verhaal via #ToenIkMijZag. Voor deze maand, de Maand van de Beeldvorming, was dit de laatste aflevering. Wil je op de hoogte blijven van dit onderwerp, abonneer je dan en blijf WOMEN Inc. volgen. Mijn naam is Shay Kreuger en dit was de podcast #ToenIkMijZag.